1. Niejadek a la smakosz

Anoreksja i jadłowstręt to terminy używane przez weterynarzy do określenia patologicznego braku apetytu. Często kryją się za tym poważne przyczyny, które koniecznie należy wyjaśnić.

Twój pies je tylko przysmaki? To całkiem proste: Twój pupil zrozumiał, że możesz mu dać coś lepszego niż karma, gdy tylko wystarczająco długo poczeka. Niektóre psy potrafią przeczekać wiele godzin po to, by dostać się do gorąco pożądanych smakołyków – zwykle z powodzeniem.

2. Jakie inne objawy występują u psa?

Brak apetytu nie jest chorobą, lecz objawem. Często występuje jako objaw towarzyszący w połączeniu z innymi dolegliwościami. W związku z tym psy dotknięte chorobą stopniowo tracą na wadze.

Niedożywienie prowadzi ponadto do utraty elektrolitów, co z kolei skutkuje zmęczeniem i osłabieniem. W zależności od przyczyny mogą również wystąpić inne objawy, takie jak gorączka.

3. Czas do weterynarza

Najpóźniej, gdy pies nie chce jeść już nawet ulubionych przekąsek, nadszedł czas, aby udać się do weterynarza.

Na początku badania weterynarz powinien przeprowadzić szczegółowy wywiad z opiekunem zwierzęcia. Każda, nawet najmniejsza wskazówka może pomóc znaleźć przyczynę, dla której Twój pies nie chce jeść – zwłaszcza w przypadku braku apetytu o podłożu psychicznym.

W tym samym czasie weterynarz będzie badać psa. Zwróci uwagę na stan jamy ustnej i ogólny stan zdrowia psa.

Jeśli z zewnątrz Twój czworonożny przyjaciel nie wykazuje zmian lub jeśli lekarz weterynarii ma jakieś podejrzenia, może zlecić dalsze badania. Często stosuje się badania krwi lub techniki obrazowania (np. rentgen lub USG).

4. Metody leczenia, gdy pies nie chce jeść

Niektóre metody leczenia pomagają dostarczyć psu składników odżywczych, które są mu niezbędne do przeżycia. Jeśli zwierzę nie odmawia całkowicie jedzenia, można to osiągnąć za pomocą karmy wysokokalorycznej. W przeciwnym razie lekarz weterynarii może założyć rurkę do karmienia. Jednocześnie weterynarz może podać głodującemu psu leki o działaniu pobudzającym apetyt.

Aby jednak móc pomóc psu na dłuższą metę, należy zbadać także pierwotną przyczynę zaburzeń zachowań żywieniowych. Jeśli przyczyny dolegliwości mają podłoże psychiczne, ważne jest, aby zapewnić psu odpowiednie wsparcie. Możesz to zrobić, wprowadzając rutynowe czynności na co dzień.

5. Pies nie je – przyczyny

• Zespół stresu pourazowego – Lęk, depresja i stres również u zwierząt domowych szybko odbijają się na żołądku. Psy mogą na przykład nie chcieć jeść po stracie członka rodziny lub po przeprowadzce do nowego miejsca. Nawet pojawienie się nowego zwierzęcia jest częstym czynnikiem wywołującym stres,

• Hormony – Równowaga hormonalna może mieć ogromny wpływ na zachowania żywieniowe zwierząt. Dlatego często zdarza się, że suczki podczas rui jedzą więcej lub mniej. Podobne zjawisko można zaobserwować u samców psów, w sąsiedztwie których przebywa wiele suk mających cieczkę. To samo dotyczy młodych psów w okresie dojrzewania lub w czasie wymiany zębów,

• Ból podczas jedzenia – Choroby zębów, takie jak zapalenie dziąseł, mogą powodować u psa ból podczas gryzienia. Stopniowo mogą stać się powodem, dla którego zwierzę będzie jeść mniej lub w ogóle przestanie jeść. Psy o chorym uzębieniu unikają zwłaszcza karmy suchej, natomiast z wielkim apetytem zlizują płynny sos z karmy mokrej,

• Choroby podstawowe – Wiele chorób, w tym problemy trawienne, od pewnego stadium prowadzi do utraty apetytu. Należą do nich na przykład zapalenie trzustki lub nieswoiste zapalenie jelit (IBD – Inflammatory Bowel Disease). Przyczyną niechęci do jedzenia mogą być także infekcje bakteryjne lub wirusowe oraz choroby nowotworowe. Z kolei zaburzenia hormonalne powodują u psa najczęściej wzmożony apetyt.

6. Jak zwiększyć apetyt u psa?

• Nie zostawiaj karmy na wiele godzin, lecz przyzwyczajaj pupila do tego, że po ok. pół godziny zabierzesz miskę,

• Podawaj psu karmę o stałych porach,

• Czyść miskę i nie zostawiaj w niej starych resztek,

• Jedno, stałe miejsce miski,

• Możesz dodać do jedzenia psa lub kota – olej z łososia, pobudza kubki smakowe niejadków

1. Z jakich powodów powinno się zmieniać karmę?

Czy psy potrzebują urozmaicenia w swoich miskach? Opinie ekspertów są różne, choć zbyt kolorowe menu nie jest bezwarunkowo konieczne. Jeśli jednak chcesz zapewnić swojemu czworonogowi różnorodność, możesz użyć różnych wariantów karm jednej marki. Ponieważ jakość i skład poszczególnych karm z tej samej linii są podobne, pies zazwyczaj dobrze znosił będzie takie „zmiany”.

Oprócz urozmaicenia dla podniebienia psa istnieją również inne powody, dla których warto lub trzeba zmienić czasem rodzaj podawanej karmy:

• Zmiana z karmy dla szczeniaka na karmę dla dorosłych lub z karmy dla dorosłych na karmę dla seniorów
• Zmiana karmy z mokrej na suchą lub odwrotnie
• Zmiana na karmy weterynaryjne z powodów specjalnych chorób
• Nadwaga
• Nietolerancja lub alergia na składniki pokarmowe poprzedniej karmy
• Dostępność produktów

2. Jak to ostrożnie zrobić?

Flora jelitowa psa potrzebuje czasu, aby przyzwyczaić się do składu nowej karmy. Dlatego nie należy zmieniać karmy z dnia na dzień. To bardzo ważne, aby zmiany w posiłkach wprowadzać powoli – krok po kroku.

Na początku dodawaj około jednej czwartej nieznanej karmy do reszty karmy znanej. W ciągu maksymalnie dwóch tygodni zwiększaj stopniowo udział nowej karmy, aż pupil będzie otrzymywał wyłącznie nową karmę. Jeśli Twój pies jest wybredny, może poza tym stopniowo przyzwyczajać się do nowej receptury i zaakceptować ją bez oporów.

3. Przejście z mokrej karmy na karmę suchą

Ostrożnie należy postępować również przy zmianie karmy z mokrej na suchą czy też odwrotnie. Zasadniczo najlepiej jest, jeśli pupil jest przyzwyczajony do obu tych rodzajów pożywienia.

Aby przyzwyczaić psa do suchej karmy, możesz używać pojedynczych krokietów jako nagrody w czasie zabawy czy treningu. Rano odważ odpowiednią porcję suchej karmy, a w ciągu dnia podawaj je pupilowi, kiedy sobie na nie zapracuje. Pamiętaj, żeby wliczyć kalorie z suchej karmy do ogólnego dziennego zapotrzebowania psa.

4. Konsekwencje zbyt szybkiego przeniesienia psa na inną karmę

• biegunka
• częste wypróżnienia
• wzdęcia
• wymioty
• świąd
• zwierzę odmawia przyjęcia karmy

Jeśli u psa wystąpi jeden lub więcej z tych objawów, należy zmniejszyć ilość nowej karmy w stosunku do znanej i podawać psu posiłki w takiej proporcji przez kilka dni.

Jeśli objawy nie ustąpią lub powrócą po ponownym zwiększeniu dawki nowego pokarmu, prawdopodobnie należy zrezygnować z wybranej nowej karmy i zamienić ją na inną.

5. Karmy weterynaryjne

Niektóre choroby mogą sprawić, że pies będzie musiał przejść na żywienie karmą specjalistyczną. Karmy specjalistyczne (czy też weterynaryjne) zostały opracowane dla określonych celów żywieniowych.

❗❗ Karma weterynaryjna może być podawana tylko i wyłącznie po postawieniu diagnozy przez weterynarza ❗❗

Powody dla których powinno się przejść na specjalne karmy:

• niewydolność nerek
• choroba jelit
• kamica nerkowa
• alergie i nietolerancje
• nadwaga

1. Jakie są objawy zatrucia?

• wzmożone ślinienie,
• wymioty,
• biegunka,
• napady drgawkowe, a nawet paraliż,
• możliwe problemy z oddychaniem i sercem,

W zależności od dawki, w wyniku zatrucia koty mogą nawet umrzeć. Jeśli podejrzewasz, że Twój kot mógł połknąć trującą roślinę, jak najszybciej skonsultuj się z weterynarzem.

2. Jakie są rośliny trujące dla kotów?

Rośliny doniczkowe w domach:

• Agawa – roślina o mięsistych liściach, która podrażnia błony śluzowe zwierzaka, gdy ją połknie,
• Figa brzozowa – główne objawy zatrucia tą rośliną są wymioty, biegunka i podrażnienie błon śluzowych,
• Drzewo kauczukowe – bardzo popularna roślina w domach, która jest lekko trująca dla kota,
• Hortensja – na całe szczęście są tylko nieznacznie trujące dla kotów,
• Oleander – roślina bardo trująca o gorzkim smaku, która raczej nie smakuje zwierzętom,
• Wszelkiego rodzaju orchidee – wystarczy niewielka ilość, by kot się poważnie zatruł,
• Poinsecja – popularna roślina w okresie Bożego Narodzenia jest bardo trująca dla psów i kotów

Rośliny ogrodowe:

• Aloes – toksyna aloina znajduje się w liściach aloesu jest trująca dla większości zwierząt,
• Cyklamen – trujące saponiny utrudniają kotu oddychanie i powodują niebezpieczne problemy z krążeniem,
• Bluszcz – kot który spożyje bluszcz, zaczyna się ślinić i wymiotować. W najgorszym wypadku dostanie paraliżu i skurczy,
• Paprocie – również dziki bez, uszkadza szpik kostny ludzi i zwierząt poprzez enzym tiaminazę,
• Lilak – prawie cała roślina jest trująca dla kota,
• Hiacynt – rani błony śluzowe,
• Krokusy – trucizna pikrokocin prowadzi do problemów żołądkowych, a czasami do gorszych objawów zatrucia,
• Konwalie – glikozydy, które są w kwiatach i owocach tej rośliny powodują u kotów silnie zaburzenia rytmu serca. Zbyt duża ilość może doprowadzić do poważnego i śmiertelnego zatrzymania krążenia,
• Żonkile – kot, który połknie tą roślinę będzie miał rozstrój żołądka i problemy z równowagą,
• Filodendron – JEST BARDZO TOKSYCZNY ❗❗ USZKADZA NERKI ❗❗

3. Czemu kot je rośliny?

Podczas pielęgnacji swojego futra koty połykają bardzo wiele włosów, liżąc je szorstkimi językami. W żołądku mieszają się one ze śliną, tworząc większe kule włosowe. Szczególnie dotknięte tym problemem są koty długowłose. Jeśli kule włosowe są zbyt duże i nie docierają do jelita, kot je wymiotuje.

Aby doszło do zwymiotowania kul włosowych, Twój kot będzie jadł rośliny. Włókna młodych, nietoksycznych traw mają działanie wspomagające i pośrednio zapobiegają niebezpiecznym niedrożnościom jelit.

Możesz wspierać swojego kota świeżo posianymi zbożami, trawą cypryjską lub gotową trawą dla kotów. Ponadto, rośliny te pomagają utrzymać kota z dala od trujących roślin domowych.

Aby mieć pewność, że kot zjada właściwe trawy, należy zwrócić uwagę na krawędzie trawy. Powinny być one miękkie i nietnące. Trawy o ostrych krawędziach mogą poważnie zranić jamę ustną kota lub utknąć w przełyku.

4. Rośliny, które nie zrobią krzywdy futrzakowi
5. Kocimiętka – Ta roślina, dobrze znana wśród opiekunów kotów, zawiera substancję, która jest odurzająca dla kotów. Jej stymulujące działanie sprawia, że wiele kotów wpada w euforię i chce się bawić tą rośliną. Na inne koty jednak zioło to po prostu nie działa w ogóle. Dokładna przyczyna tego stanu rzeczy nie jest jeszcze znana. Zioło to często znajduje się w zabawkach dla kotów lub innych przedmiotach (np. drapakach).
6. Koci tymianek – Zapach ożanki (łac. Teucrium L.), tak zwanego kociego tymianku, jest atrakcyjny dla niektórych kotów. Roślina pochodzi z zachodniej części basenu Morza Śródziemnego i można ją uprawiać jako roślinę doniczkową. Chociaż ta ładna fioletowa roślina kwitnąca pachnie dość mocno eterem dla opiekunów kotów, większość kotów tymianek koci przyciąga, nawet gdy jest wysuszony.
7. Waleriana – (łac. Valeriana officinalis) również wzbudza zainteresowanie wielu kotów. Koty lubią tarzać się po tym zielu, które po wysuszeniu pachnie dla ludzkiego nosa jak kamfora, i głośno miauczą przy tym z zadowolenia. Również w tym przypadku podłoże takiego zachowania jest jeszcze w dużej mierze nieznane.

Najczęściej występujące pasożyty u nieodrobaczonych psów lub odrobaczanych zbyt rzadko.

Pasożyty występujące u psów to nie tylko pasożyty wewnętrzne, ale również zewnętrzne, które mogą pełnić rolę wektorów i przenosić różnego rodzaju choroby.

Do pasożytów zewnętrznych zaliczamy: Pchły, Kleszcze, Wszy i wszoły, Ćmianki/Muchówki i komary, Roztocza, które wywołują takie choroby, jak: nużycę, świerzb drążący, świerzb uszny, trombikulozę.

Zalicza się tu również roztocza jamy nosowej.

Pasożyty wewnętrzne dzielą się na pasożyty bytujące w jelitach oraz na pasożyty pozajelitowe. Do pasożytów bytujących w jelitach zalicza się: glisty, włosogłówki, tasiemce i tęgoryjce, natomiast do pasożytów pozajelitowych należą: nicienie sercowe, nicienie podskórne i nicienie płucne.

W jaki sposób może dojść do zakażenia psa?

Drogi zakażenia pasożytami u psów mogą być różne: Zakażenie w łonie matki (na przykład glista psia), Zakażenie po urodzeniu poprzez mleko suki (na przykład glista psia), Droga pokarmowa (na przykład glista psia, włosogłówka, tasiemiec psi), Poprzez wydzieliny fizjologiczne chorego zwierzęcia (na przykład nicień płucny), Poprzez skórę (pasożyty przenoszone przez komary, kleszcze, wszy i wszoły), Poprzez kopulację.

Dlaczego odrobaczanie jest tak ważne?

Profilaktyczne odrobaczanie psów jest ważne nie tylko dla naszych czworonogów, ale również dla nas – właścicieli. Cyklicznie wykonywany zabieg odrobaczania pozwala na utrzymanie naszych zwierząt w zdrowiu oraz dobrej kondycji, a nas chroni przed zakażeniem chorobami odzwierzęcymi, którymi możemy nieświadomie zarazić się od naszych małych przyjaciół.

Czym może zarazić się człowiek od psa?

Do pasożytów, którymi możemy zakazić się od psów należą między innymi: tasiemiec pchli, glista psia, nicień sercowy, nicień podskórny, bąblowiec jednojamowy i bąblowiec wielojamowy (NIEBEZPIECZNE DLA LUDZI). Należy pamiętać o tym, że środek odrobaczający powinien być dobrany nie tylko ze względu na gatunek – powinien mieć również odpowiednie stężenie i dawkę w zależności od masy ciała psa. Warto również skorzystać z porady lekarza weterynarii odnośnie wyboru najlepszej formy leku dla naszego psa – tabletek, pasty czy zawiesiny (na pasożyty wewnętrzne) lub sprayu, preparatu spot-on czy także tabletek (na pasożyty zewnętrzne).

Jak często odrobaczać psa?

Częstotliwość odrobaczania psa zależy od kilku czynników, do których zalicza się:

*Wiek psa,

*Stan zdrowia,

*Tryb życia zwierzęcia,

*Stosowana dieta.

Zarówno decyzja dotycząca metody odrobaczania, jak i tego, jaki środek farmakologiczny zostanie zastosowany, zależy od lekarza weterynarii. Nie powinniśmy samodzielnie dobierać leków ani ich dawek. Kalendarz odrobaczeń u psów od narodzin do końca życia. Kalendarz odrobaczeń psów ułatwia pracę zarówno lekarzowi, jak i właścicielowi i powinno się zacząć prowadzić go już przy narodzinach szczenięcia. Pierwsze odrobaczenia wykonuje się w 2, 4, 6 i 8 tygodniu życia szczeniąt. Następnie, szczenię znajdujące się u nowego właściciela lub hodowcy, powinno być dalej odrobaczane co 2 tygodnie (w 10, 12, 14 i 16 tygodniu życia). Ponadto powinno się odrobaczać zwierzęta na tydzień przed każdym szczepieniem ochronnym.

Dodatkowo: Psy do ukończenia 12 miesiąca życia żyjące w warunkach mieszkaniowych powinno odrobaczać się średnio co 4 tygodnie, Psy dorosłe po ukończeniu 12 miesiąca życia żyjące w warunkach mieszkaniowych powinno się odrobaczać średnio co 3 miesiące, Psy do ukończenia 12 miesiąca życia żyjące w warunkach ogrodowych/podwórkowych powinno odrobaczać się średnio co 4 tygodnie, Psy dorosłe po ukończeniu 12 miesiąca życia żyjące w warunkach ogrodowych/podwórkowych powinno odrobaczać się średnio co 4 tygodnie.

Pierwsze objawy u psów związane z inwazją pasożytów Zakażenia pasożytami wewnętrznymi, jak i zewnętrznymi dają wiele, specyficznych objawów, które dość łatwo jest zauważyć, ponieważ powodują zmianę zachowania zwierzęcia.

Jakie są objawy psa z robakami?

Są to między innymi: Biegunka, Wymioty, Powiększony brzuch, Obecność krwi w kale, Podrażnienia wokół odbytu, Utrata masy ciała, Wzdęcia, Apatia, Brak apetytu. Do dodatkowych, aczkolwiek niespecyficznych objawów należą problemy oddechowe: zapalenia płuc czy ciężki, nierównomierny oddech i duszności, a także matowa, pozbawiona blasku słaba sierść. Ponadto często obserwuje się ocieranie się o różne przedmioty, gryzienie i nadmierne drapanie.

Pamiętajmy o tym, że to od nas – właścicieli – zależy zdrowie i życie naszych zwierząt. Zwierzęta nie potrafią mówić, nie powiedzą nam co je boli. Należy obserwować ich zachowanie i mieć na uwadze wszystkie, nienaturalne i specyficzne symptomy i reakcje naszych zwierząt mówiące o tym, że w ich organizmach dzieje się coś złego. Miejmy na uwadze, że regularne odrobaczanie i szczepienia ochronne są naszym obowiązkiem wobec naszych zwierząt i to my jesteśmy odpowiedzialni za ich zdrowie i życie.

1. Po co szczepić psa?

Szczepienia psa są bardzo istotne. Zasada lepiej przeciwdziałać niż leczyć jest tutaj jak najbardziej aktualna.

Szczepienia są dla naszego pupila zabezpieczeniem przed ewentualnymi chorobami. Jego organizm będzie posiadał przeciwciała i szybciej poradzi sobie z infekcją.

Zadaniem szczepionek nie jest szkodzenie organizmowi, ale przygotowywanie go do obrony przed chorobą.

Szczepienia psa mogą odbywać się za pomocą szczepionek monowalentnych, które chronią przed jedną chorobą lub szczepionek poliwalentnych (skojarzonych), które chronią przed różnymi chorobami.

2. Obowiązkowe szczepienia

Zanim rozpoczniemy szczepienia psa należy go odrobaczyć. Szczenięta odrobacza się w 3. i 5. tygodniu życia ponieważ mogło dojść do zakażenia larwami glist przez łożysko matki jeszcze przed narodzinami. Szczepienia psa można rozpocząć wówczas gdy nasz pupil jest zdrowy i nie ma pasożytów.

Szczepienia psa rozpoczyna się najwcześniej w 2. miesiącu życia. Według przepisów prawa nasz pupil powinien być już zaszczepiony mając 3 miesiące. Obowiązkowym szczepieniem jest oczywiście szczepienie psa przeciw wściekliźnie. Kolejne szczepienia przypominające powinny odbywać się co roku. Jeżeli nie zaszczepimy psa na wściekliznę, możemy liczyć się z mandatem karnym w wysokości 500 zł nałożonym przez Powiatowy Inspektorat Weterynarii.

3. Rodzaje

Szczepienia psa możemy podzielić na szczepienia zasadnicze i szczepienia dodatkowe. Do szczepień zasadniczych należą szczepienia przeciwko wściekliźnie, parwowirozie, nosówce, chorobie Rubartha.

Drugim rodzajem szczepień dla psów są szczepienia dodatkowe. Zależą one do stanu zdrowia oraz trybu życia psa. Do szczepień dodatkowych należą: szczepienie przeciwko boreliozie, leptospirozie, dermatofitozie lub herpeswirozie.

4. Kalendarz

Ważne są szczepienia szczeniąt, ponieważ nie są one tak odporne na pewne choroby jak dorosłe zwierzęta.

Pomiędzy szczepieniami również powinny być odstępy, ponieważ pies może być osłabiony i łapać infekcje. Abyśmy mogli wiedzieć, kiedy zaszczepić psa, został opracowany kalendarz szczepień psa.

Szczepienia psa według kalendarza możemy podzielić na różne typy. Wyróżniamy następujące rodzaje szczepień psa:

• szczepienia wczesne;
• szczepienia standardowe;
• szczepienia późne.

– wczesne to np.:

• 6-7 tydzień: nosówka i parwowiroza;
• 9-10 tydzień: nosówka, parwowizora, koronowiroza, choroba Rubartha, kaszel kenelowy, leptospiroza;
• 15 tydzień: wścieklizna.

– standardowe to m.in.:

• 9-10 tydzień: nosówka, parwowiroza, koronowiroza, choroba Rubartha, kaszel kenelowy, leptospiroza;
• 12-13 tydzień: nosówka, parwowiroza, koronowiroza, choroba Rubartha, kaszel kenelowy, leptospiroza;
• 15 tydzień – wścieklizna.

– późne są następujące:

• po 12. tygodniu: nosówka, parwowiroza, koronowiroza, choroba Rubartha, kaszel kenelowy, leptospiroza;
• po następnych 2-4 tygodniach: nosówka, parwowiroza, leptospiroza, kaszel kenelowy, wirusowe zapalenie wątroby, koronowiroza;
• po kolejnych 2-3 tygodniach – wścieklizna; Nie ważne, na który typ szczepień się zdecydujemy po upływie 12 miesięcy od pierwszego szczepienia należy podać dawkę przypominającą.

1. Procenty

Alkohole: Nie należy podawać nigdy nawet najmniejszych ilości alkoholu. Alkohol może wywołać ciężkie uszkodzenia wątroby i mózgu kota. Najmniejsza z perspektywy człowieka dawka alkoholu, na przykład łyżeczka stołowa, może wprowadzić kota w śpiączkę. Większa dawka może być dla kota śmiertelna.

Rollmops: Wysoka zawartość soli bowiem nie wpływa na system trawienny kota w żadnym wypadku pozytywnie.

2. Czekolada?

Czekolada: Podobnie jak dla psów, tak i dla kotów czekolada jest ze względu na zawartość teobrominy produktem szkodliwym. Substancja ta jest zawarta w czekoladach każdego rodzaju, najwięcej zaś w gorzkiej czekoladzie i czystym kakao.

Konsumpcja czekolady przez kota może być fatalna w skutkach. Może prowadzić do zaburzenia rytmu serca, drżenia mięśniowego czy drgawek. Im wyższa jest zawartość kakao w czekoladzie, tym bardziej szkodliwe dla organizmu kota będzie jej wpałaszowanie.

Surowa wieprzowina: W tym przypadku powstaje zagrożenie, najczęściej śmiertelnej w skutkach, infekcji wirusem SHV-1. Tak zwana choroba Aujeszkyego, zwana też wścieklizną rzekomą, objawia się przede wszystkim symptomami neurologicznymi. Kot staje się niespokojny i poruszony, daje o sobie znać częstym miauczeniem, z pyszczka leci mu ślina, gdyż wydziela ją w nadmiernych ilościach. Na dalszym etapie choroby dochodzi do zaburzeń koordynacji oraz paraliżów.

Awokado: W diecie dla człowieka zalecane coraz częściej przez wzgląd na ich lecznicze właściwości, jednak dla kota szkodliwe. Zawarta w awokado substancja persin wywołuje u kota duszności, obrzęki i uszkadza mięsień sercowy.

Pomidory i bakłażany: Te warzywa zawierają atropinę – związek chemiczny, będący u kotów przyczyną zaburzeń rytmu serca.

3. Mleko?

Mleko: Ponieważ koty z natury nie trawią laktozy, nie powinny spożywać mleka, mimo częstej argumentacji, że na wsiach koty piją mleko regularnie, rzekomo bez żadnych negatywnych skutków na ich zdrowiu.

Surowy drób: Nierzadko koty uwielbiają pałaszować mięsa drobiowe, jednak nie powinny tego robić właściwie w ogóle. Konsumpcja drobiu niesie ze sobą dla naszych czworonogów liczne zagrożenia – między innym dlatego, że może zawierać bakterie Salmonelli.

Kości: mogą poranić podniebienie, zatrzymać się w przełyku lub uszkodzić ściany jelitowe zwierzęcia.

Rośliny strączkowe i kapusta: Mają one bowiem tę właściwość, że są ciężkostrawne. Dla kotów mogą być niemożliwe do strawienia w całości i prowadzić do wzdęć oraz biegunek. Znane są także pojedyncze przypadki śmiertelne.

Cebula: Cebula jest pod każdą możliwą postacią trująca dla kota, czy ugotowana, surowa, suszona czy sproszkowana. Przyczyną tego są związki siarki, które atakują czerwone ciałka krwi. Spożycie cebuli wywołać może u kota wymioty, biegunkę, podrażnienie błony śluzowej, a nawet anemię (niedokrwistość). Już niewielka porcja cebuli wystarczy, by pogorszyć jakość krwi kota i zagrozić jego zdrowiu i samopoczuciu.

Rośliny czosnkowe: Zaliczają się do nich na przykład czosnek niedźwiedzi czy szczypior, które są z reguły łatwo dostępne w ogrodach czy w doniczkach kuchennych.